Бу дунёда ҳамма нарсанинг баҳоси бор. Олтиннинг баҳоси бор, нефтнинг баҳоси бор. Лекин тинчликнинг баҳоси йўқ. Тинчлик Аллоҳ таолонинг сизга – биз бандаларга берилган улуғ неъматларидир. Чунки тинчлик бор жойда ривожланиш бўлади, тинчлик бор жойда фаровонлик бўлади. Тинчлик йўқ жойда ҳаловат бўлмайди. Тинчлик йўқ жойда ёшларнинг илм олишига, ҳунар ўрганишига шароит бўлмайди. Иброҳим (а.с.) Каъбани ўғиллари Исмоил (а.с.) билан қуриб битказганларидан кейин қилган дуоларини ўқиб ўргансак ҳам тинчликнинг бебаҳо неъмат эканини биламиз:
“Эсланг! Иброҳим: Эй Роббим! Бу (Макка)ни тинчлик шаҳри қилгин ва унинг аҳолисидан Аллоҳга ва охират кунига ишонувчиларига (турли) мевалардан ризқ қилиб бергин” деганди (Бақара, 126).
Бу жойда Аллоҳ таоло Пайғамбар (с.а.в.)га, у киши орқали уммати Муҳаммад (с.а.в.)га тинчликнинг нақадар улуғ немат эканлигини баён қилди.
Бир куни саҳобалар Расулуллоҳдан (с.а.в.)дан дуоларда кўпроқ нимани сўрашликни сўрашганида, У зот Аллоҳ таоллодан офият (тинчлик, ҳотиржамлик)ни сўранглар, дея марҳамат қилганлар.
Ҳўп, тинчлик улуғ неъмат экан, неъмат берилганлар нима қилиши керак? Бу хусусида Аллоҳ таоло ўзи таълим бериб бундай марҳамат қилади:
“Роббингиз эълон қилган бу сўзларни эслангиз. Қасамки, агар (берган неъматларимга) шукр қилсангиз, албатта, уни янада зиёда қилурман. Борди-ю, ношукрлик қилсангиз, албатта, азобим ҳам жуда қаттиқдир” (Иброҳим, 8).
Демак, биз бандалар берилган неъматларга шукр қилишлигимиз лозим бўларкан. Тинчлик неъматига шукримиз лоқайд бўлмаслигимиз, фарзандларимиз тарбиясига бефарқ бўлмай уларни доимо ўқишини ва ким билан гаплашиб, қаерга бораётганини назорат қилишимиз керак. Ёшларимизни ёт ғоялар таъсирига тушиб, турли бузғунчи оқимларга аралашиб қолишлигидан асрашимиз керак. Бунинг учун аввало биз катталар кўпроқ ўқиб-ўрганиб, уларга ўрнак бўлишимиз керак. Худо хоҳласа, мана шунда тинчлик неъматига оз бўлса-да шукр қилган бўламиз!
Файзулло ТОШХЎЖАЕВ,
Марғилон шаҳридаги “Ширмонпазлик” масжиди имом-хатиби
