Муҳаммад Шафеъ Усмонийнинг бир ҳикояси бор эди.
Абдуллоҳ ибн Муборак раҳматуллоҳи алайҳ етук фақиҳ, муҳаддис ва Аллоҳнинг дўсти эди. Аллоҳ таоло у кишига баланд мартаба ато қилганди. Вафот топганида бир киши тушида у зотни кўрди ва:
– Аллоҳ сизга қандай муомала қилди?, – деб сўради.
– Аллоҳ таоло мени мағфират қилди, фазлига олиб, улкан марҳамат кўрсатди, лекин менга уйимнинг рўпарасидаги темирчига берилган мақом насиб бўлмади, – деди Абдуллоҳ ибн Муборак.
Ҳалиги киши уйқудан уйғонди, дилида темирчининг кимлиги ва қандай қилиб Абдуллоҳ ибн Муборакка берилмаган нарса унга берилганлигини ўйлаб қолди ва Абдуллоҳ ибн Муборак раҳматуллоҳи алайҳининг маҳалласига борди.
Суриштириб кўрса, ҳақиқатда у кишини уйининг рўпарасида бир темирчи бўлиб, у ҳам вафот топган экан. Бориб, темирчининг хотинидан:
– Эрингиз нима қилар эди?, дея сўради ва тушида кўрганларини айтиб берди. Аёл:
– Эрим темирчи эди, кун бўйи ишлар, кечаси эса ухларди. Кечаси Абдуллоҳ ибн Муборакнинг таҳажжуд ўқишига ҳаваси келиб, ҳасрат қилиб, “Биз ҳам кенгчиликда бўлганимизда, мен ҳам туни билан таҳажжуд ўқир эдим”, дер эди. Иккинчиси – у ишлаётганида қулоғига азон товуши кирса, мабодо болғасини тепага кўтарган бўлса, шуни уриб қўяйин, демасди. Ўша заҳоти болғасини пастга туширар ва “Азонни эшитганимдан кейин менга болғани ушлаб туриш ярашмайди”, деб дарҳол масжидга қараб кетарди”, дея вафот этган эри ҳақида сўзлаб берди.
Аёлдан ушбу жавобларни оларкан, “Абдуллоҳ ибн Муборакдан ҳам мартабасининг юқори бўлишига шу нарса сабаб бўлган экан”, дея ўй сурди туш кўрган киши.
Эътибор беринг, темирчи ҳам ҳалол ризқ талабида эди. Азон эшитилиб, биринчи даражадаги фарз билан иккинчи даражадаги фарз тўқнаш келган эди, биринчи даражадагисини устун қўйди ва Аллоҳ буюк муҳаддисларга бермаган мақомга эришди.
Аллоҳ таоло марҳамат қилади:
إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآَتَوُا الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
Яъни: “Албатта, имон келтирган, яхши амалларни қилган, намозни қоим қилган, закотни берганларнинг ажрлари – Роббилари ҳузурида (махсус) мукофотлари бордир. Уларга хавф йўқ ва улар хафа ҳам бўлмаслар” (Бақара сураси, 277-оят).
Ҳақиқий иймон эгаси бўлган кишилар доимо яхши амалларни қиладилар, хусусан, намозни вақтида яхшилаб адо этадилар. Улар икки дунёда эминлик ва бахт-саодатда бўлурлар. Чунки:
“Уларга хавф йўқ ва улар хафа ҳам бўлмаслар”.
Аллоҳ барчаларимизни қилаётган ибодатларимизни қабул ва мақбул айласин!
Саидакбархон АЪЗАМХОНОВ,
Бувайда тумани “Пошшопирим” масжиди имом-ноиби
