Бугунги кунимизда оилада, жамиятда ва ижтимоий ҳаётда аёлларнинг фаоллиги янада ошиб бормоқда. Айниқса, хотин-қизлар ўртасидаги маънавий-маърифий ишларда уларнинг ўрни катта бўлмоқда.
Хотин-қизлар ўртасидаги юзага келаётган жиноятчиликни олдини олиш, турли хурофий маросимларга чек қўйишда, бундайин бидъат-у хурофотларга қарши ислом маърифати ила жавоб беришда, хусусан, отинойиларнинг ўрни муҳим эканини эслатиш ўринлидир.
Жамиятимизни янада соғлом ва обод бўлишлигида, аввало аёл, зотининг ўрни беқиёс эканлигини англашимиз, бу ўринда Имом Бухорий-ю буюк саркардаларни етиштирган шахслар аслида мунис ва муштипар оналар эканини ҳис қилиб турибмиз.
Замон жадаллашиб, ривожланиб турган бир вақтда тарбиячи бўлган онани ёҳуд аёлни бир нуқтада қотиб қолиши келажакка хиёнат деб қабул қилишимиз айни хақиқат бўлади. Аёл кўчадаги ишидан ҳам уйидаги ишига кўпроқ эътибор бериши керак. Маҳалалардаги турли маросимларда отинойиларимиз бугунги диний адабиётлардан кенг фойдаланган ҳолда бидъат-хурофотларни олдини олишда фаолликни қўлдан бермаслиги шарт.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Ким ҳидоятга чақирса, унга эргашувчини савобидек ажр бўлади. Бу билан амал қилган кишининг савобидан бирор нарса камаймайди. Кимки залолатга чақирса, эргашувчи кишининг гуноҳидек унга гуноҳ ёзилади. Бу билан амал қилган кишининг гуноҳидан бирор нарса камаймайди”, дедилар.
Ушбу ҳадисга эътибор билан қарасак ишларимиз янада ойдинлашиб, ўзимизни ўзимиз назорат қилишга йўл очилиб турибди. Айрим ҳолатларда жамиятимиз ичида кўпайиб кетаётган бидъат-хурофотларга билиб туриб эргашаётганлар ҳам йўқ эмас. Тўй-ҳашамлар ва дафн маросимлардан кейинги “ким ошди”га қилинаётган ўринсиз эҳсонлар – буларнинг барчасида ҳам яхшилик бор дея олмаймиз.
Балойи нафсига берилиб ҳеч нарсадан қайтмайдиган баъзи кимсалар бундай ўринсиз маросимларни қўллаб қувватлайдилар ҳатто. Буларни ўрнига оддий, исрофга йўл қўймаган ҳолда кам таъминланган оилаларми ёки уйида даволанаётган беморларгами ёйинки бошқа эҳтиёжманд кишиларга хайрлар қилинса, айни савоб ишлар самараси кўп бўлади. Шундай экан, ҳар бир отинойи ўз ҳудудидаги барча ишларга масъул эканлигини унутмаслиги лозим.
Барчамизга маълумки, Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам умматга ҳар яхши ишларда пешво бўлишга чақириб, қийинчиликлардан қўрқмай олдинга интилган киши дойимо яхшиликни қўлга киритади. Зеро, Аллоҳ таоло муборак каломида “Бас, албатта, бир қийинчилик билан осонлик бордир”, деган.
Бугун жамиятимиз тараққиётига хизмат қилишда одатларимизга ўрнашиб, томир отиб кенгайиб кетган бидъатларни суғуриб ташлашда исрофдан қайтариб меъёрга чақиришда, ажримларни олдини олишда, келинни бир хатоси учун кўчага хайдаб неварасини тирик етимга айлантираётган қайнона-қайноталарга тушунтириш ишларини олиб бориш машаққат бўлса-да, илло унинг сўнгида ҳаловат топилур, инша Аллоҳ!
Т.Эрбўтаев,
вилоят бош имом хатиби
