Баъзан шукр қилишни, ҳамд айтишни унитиб қўямиз. У кам, бу кам деб нолишни жойига қўямиз. Мукаммалликни қидирамиз. Лекин мукаммалликни топилиши жуда қийин. Ҳамма жамиятда ҳам ўзига яраша муаммолар бор. Инсон зоти шундайки, шароитлар яхшилангани сари дангаса бўлиб бораверади. Шукр камайгани сари исроф кўпайиб кетади. Бунинг бир мисоли, бир вақтлар одамлар бир бурда нонга зор бўлган бўлса, бугун нонни ахлатга ташланаётганлар камми? Ҳатто кунига тонналаган нонни чиқиндидан ажратаётганлар ҳам бор экан. Ўйлаб кўринг, бу тонна-тонна нонлар бир ойда қанча бўлади? Бир йилда-чи? Ёнимизда қўшнимиз оч бўлса-ю, биз бундай исрофга, ношукрликка йўл қўйсак. Бу нонларнинг уволи тутмасмикан?! Шу нонларга қанча одамларнинг қорни тўйган бўларди. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи вассалламнинг бир хадисларида: «Инсон уйқудан уйғонган вақтида бадани соғ, бугунги кунга етгулик озуқаси бўлса, дунёдаги барча неъматларни ўзида жамлапти», деганлар.
Ҳа азизлар! Аллоҳ бизга қанча неъматларни берди! Озгина тафаккур қилайлик. Шукримизни зиёда қилайлик. Неъматлар ҳам зиёдалашади.
Давронбек Норматов,
Ўзбекистон тумани «Абу Мусо Ашъарий» масжиди имом-хатиби
