Бахтли ва қувончли кунларни насиб этган, хусусан яқинлашиб келаётган Ватанимизнинг мустақиллик байрамимизни ўз жонажон юртимизда кутиб олишлик бахтини насиб этган Аллоҳ таолога беадад шукрлар бўлсин!
Ақл идрок, молу давлат, тинчлик хотиржамлик ва соғлик саломатлик илоҳий неъматдир. Шукр эса шу неъматларга қалб, тан ва тил билан раҳмат айтиш, миннатдорлик билдиришдир. Муқаддас Қуръони каримда Аллоҳ таоло марҳамат қилиб айтадики: “Агар шукр қилсангиз зиёда қиламан ва агар ношукрлик қилсангиз мени азобим қаттиқ” (Иброҳим сураси, 7-оят).
Муоз ибн Жабал розияллоҳу анҳу айтадилар. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам билан учрашиб қолганимда У зот менга: “Эй Муоз! Аллоҳга қасамки, мен сени яхши кўраман! Сен доимо намозларингдан кейин: Аллоҳим! Сенга шукр қилишимда менга ўзинг ёрдам бер” деб дуо қилишни колдирма”, дедилар.
Саъдий Шерозий ўзларининг “Гулистон” асарларида қуйидаги ҳикояни келтирадилар: Узоқ йўл босиб келаётган мусофир киши ўзининг оёқ кийими эскириб кетганидан нолиб, ўз-ўзига: “Шунақа ҳам ночор одам бўламанми?» дея ҳолининг хароблигидан афсусланди. Шу нолиганича шаҳар дарвозасига яқинлашарди, дарвоза тагида бирор нарса беришларини тиланиб ўтирган бир тиланчига кўзи тушди. Не кўз билан кўрсинки, тиланчини икки оёғи ҳам йўқ эди. Бу ҳолни кўрган мусофир: “Менку, пояфзалим йўқлиги учун ношукурлик қилибман, оёқларим йўқ бўлса, нима қила олардим, мендан ҳам ночорроқ одамлар бор экан-да” деб шукроналик йўлини тутди.
Демак, бирор нарсага етиша олмаган одам, аввало, ўзидаги мавжуд Аллоҳ берган буюк неъматларни эслаб мулоҳаза қилса, ўша орзу қилган дунёнинг хою-ҳавасларидан нафси тийилади. Бакр ибн Абдуллоҳ раҳимахуллоҳ шундай деган эканлар: “Эй одам боласи, агар сенга берилган неъматлар қадрини билмоқчи бўлсанг, кўзларингни юмиб кўр!”
Илоҳим, бизга берилган Иймону Ислом, тинчлик ва хотиржамлик ҳамда истиқлол каби улуғ неъматлар абадий бўлсин!
Неъмадали ҚУРБОНОВ,
Риштон туман “Оқмозор” масжиди имом-хатиби
