Мусибатдан эсон-омон қутулишнинг бир йўли сабр ва зикр (намоз)га боғлиқдир. Агар инсон бирор бир мусибатга йўлиқса, Аллоҳдан сабр ва намоз ила ёрдам сўрамоғи лозимдир. Ҳазрати Одам алайхиссолату вассаламдан то Пайғамбарнимиз соллаллоху алайҳи васалламгача қанча пайғамбарлар ўтган бўлса, барчалари бошларига келган мусибатларга сабр қилиб, Аллоҳга кўп дуо қилганликлари маълум ва машҳурдир.
Коронавирус бутун дунёга тарқаб, хамма ҳалқларни ташвишга солмоқда ва бутун дунё бу касалликдан сақланиш мақсадида турли тадбир ва чораларни қўллаб келишмоқда. Динимизда балолардан қутулиш учун жуда кўп кўрсатмалар мавжуд бўлиб, мана шундай кўрсатмалардан баъзисини сиз азизларнинг ҳукмингизга иншааллоҳ ҳавола қиламиз.
Масалан, ҳазрати Одам алайҳиссолату вассаламнинг бошларига қийин кунлар келганида Аллоҳ субҳанаҳу таолога дуо қилдилар ва мусибатдан нажот топдилар. Ҳазрати Иброҳим, Юнус, Айюб алайҳиссалом ва бошқа пайғамбарлар ҳам сабр ва дуо билан нажот топдилар.
Аллоҳ таоло “Бақара” сурасининг 45-оятида: “Сабр ва намоз билан (Аллоҳдан) ёрдам сўранглар. Ва албатта намоз ўзларини ҳокисор тутувчилардан бошқаларга жуда қийин ишдир”, дейилган.
Яна “Бақара” сурасининг 153-оятида: “Эй иймон келтирганлар, сабр ва намоз орқали мадад сўранглар. Аллоҳ албатта сабр қилувчилар биландир”, дейилган.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг бошларига қийин иш тушса, намоз ўқишга шошилар эдилар, чунки намоз сабрга битмас-туганмас сабр қўшувчи сокинлик ва хотиржамлик манбаидир. Сабр инсонни оқибати чексиз зафарларга, муваффақиятларга етиштиради.
Аллоҳ таоло бир ҳадис қудсийда: “Эй одам фарзанди! Қаноатли бўл, беҳожат бўласан” деб марҳамат қилган.
Баъзи салафи солиҳлар: Иймон икки бўлакдир: ярми сабр ва ярми эса шукрдир, дейишган. Аллоҳ таоло “Иброҳим” сурасининг 5-оятида бунга ишора қилиб: “Албатта, бунда ҳар бир сабрли ва шукрли учун ибратлар бордир” дея марҳамат қилган. Шунинг учун бу кунларда шукр ва сабр қилмоғимиз зарур.
Аллоҳ таоло “Соффот” сураси (143, 144-оятлари)да ҳазрат Юнус алайҳисссаломга йўлиққан балодан қандай халос бўлганликларини Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга ҳикоя қилиб, шундай марҳамат қилади:
“Агар у кўп тасбеҳ айтувчилардан бўлмаганида эди, унинг қорнида қайта тириладиган кунгача қолиб кетар эди”, деди.
Муфассирла бу оятни қуйидагича тафсир қилганлар: “Агар Юнус алайҳиссалом қилмишига иқрор бўлиб, Аллоҳ таолони кўп зикр қилмаганида, Унга кўп тасбеҳ айтмаганида қиёматгача балиқ қорнида қолиб кетган бўларди. У уни балиқ қорнидан эсон-омон қутқариб олди.
Юнус алайҳиссалом балиқ қорнига тушиши билан тинмай “Сендан ўзга ҳеч қандай илоҳ йўқ. Сен поксан. Албатта, мен золимлардан бўлдим”, деб турдилар.
Уламолар, бошига оғир кулфат тушган одамларга ушбу тасбеҳни кўпроқ айтишни тавсия этишган. Аллоҳ таоло Юнус алайҳиссаломнинг балиқ ичида туриб қилган илтижоларини қабул айлади.
Юнус алайҳиссаломнинг балиқ қорнида туриб қилган дуоси ҳозиргача мўминлар учун нажот топиш мақсадида қўлланма бўлиб келмоқда.
Имом Абу Довуд ривоят қилган ҳадисда пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам ким ғамга мубтало бўлса, Юнус алайҳиссаломнинг “Лаа илааҳа илла анта, субҳанака, инни кунту миназзолимийн” дуосини ўқиса, кушойиш бўлишини айтганлар.
Демак, биз ҳам мана шундай оғир кунларда сабр қилиб Аллоҳ таолога кўп-тасбеҳ айтсак, бу бало бизларга таъсир қилмаса ажаб эмас.
Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: “Кимки “Бақара” сурасининг аввалидан тўрт оят, Оят Ал-курси ва ундан кейинги икки оятни ва “Бақара” сурасининг охирги уч оятини ўқиса, ҳеч қандай ёмонлик ва кўнгилсизликни уйи ва молида кўрмайди, шайтон унга яқинлашмайди ҳамда Қуръонни эсдан чиқармайди”, дедилар.
Иброҳимжон ЮСУПОВ,
Фарғона тумани “Эрматбой” масжиди имом-хатиби
