Аллоҳ таолога бўлган бандаликнинг асосий таянчи ақийда ва иймоннинг тўғри бўлишидадир. Чунки ақидасига путур етган, иймонига бузуқлик ориз бўлган кишининг ибодати қабул бўлмайди ва қилган амали тўғри бўлмайди. Шу маънода Сўфи Оллоҳёр ҳазратлари айтадилар: “Ақида билмаган шайтона элдир, агар минг йил амал деб қилса елдир”. Кимнинг ақидаси тўғри бўлса, иймони мустақим бўлса, оз амали ҳам кўп бўлади. Яъни Аллоҳ таоло унга ақидаси ва иймони барокотидан нажот беради. Шунинг учун ҳам ҳар бир мусулмон ўз иймонини тўғрилашда ва ақидасини ислоҳ қилишда имкониятларини аямаслиги керак. Тўғри ақидали бўлиш унинг ғояси ва бирдан бир сўрови бўлмоғи, бошқа нарсани қўйиб, унда бир дақиқа бўлса ҳам ортда қолмаслиги зарур.
Тавҳид – луғатда бирор нарсага бирлик ва ягоналикни нисбат беришни ҳамда ундан кўпликни инкор этишни англатади. Шаръий истилоҳда эса тавҳид инсоннинг Аллоҳга ширк келтиришнинг турли кўринишларидан воз кечиши ва Аллоҳ таолонинг зотида ҳам сифатларида ҳам ишларида ҳам шериги йўқ, деб эътиқод қилишдир. Шунинг учун барча пайғамбарлар (с.а.в.) ҳам инсонларни фақат тавҳидга чақирганлар, яъни Аллоҳни сифатда ҳам, рубубиятда ҳам, улуҳиятда ҳам шериги йўқлигини исботлаганлар. Пайғамбаримиз (с.а.в.) ҳам Исломнинг аввалида инсонларни тавҳидга чақириб, ширкнинг барча туридан қайтарганлар. Ҳозирги барча адашган оқимлар тавҳидни бузиб, ақидада адашиб залолатга кетишмоқда ва бошқаларни ҳам адаштирмоқда.
Нўмонжон ХОМИДОВ,
Риштон тумани “Хўжай боб” масжиди имом-хатиби
