Аллоҳ таоло башариятни бир ота-онадан яратиб, уларга дунёда фаровон ҳаёт кечиришлари ва охиратда саодатманд бўлишлари учун Ўзи томонидан ягона динни нозил килди. Ҳар бир даврда пайғамбар воситачилигида юборилган дин ўша давр инсонларининг ақл-идрокларига мос тарзда юборилар, замонлар ўтиши билан эса инсонлар илоҳий динни ўзларича талқин қилишлари баробарида парчаланиб турли фирқаларга бўлиниб кетдилар. Қуръони каримда бу ҳақда баён қилиниб:
فَتَقَطَّعُوا أَمْرَهُم بَيْنَهُمْ زُبُرًا كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ
…Сўнгра (одамлар) ишларини (динларини) турларга бўлиб юбордилар, ҳар бир гуруҳ ўз олдиларидаги нарса (дин) билан мамнундирлар. (Муминун, 53) дейилган.
Ҳадиси шарифда айтилишича: “Бир кун Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам узун бир чизиқ чиздилар. Айтдиларки: Бу Аллоҳнинг тўғри йўли – дедилар. Кейин унинг атрофига бир нечта майда чизиқлар тортдилар. Айтдиларки: “Бу залолат йўллари. Бу йўлларнинг бошида шайтон турибди”, – дедилар ва Қуръони каримдан бу оятни ўқидилар.
وَأَنَّ هَذَا صِرَاطِي مُسْتَقِيمًا فَاتَّبِعُوهُ وَلاَ تَتَّبِعُواْ السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَن سَبِيلِهِ ذَلِكُمْ وَصَّاكُم بِهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ﴿١٥٣﴾
“Албатта, мана шу (Менинг) тўғри йўлимдир. Унга эргашингиз…(Бошқа турли) йўлларга эргашманг. Акс ҳолда улар сизларни Унинг йўлидан айириб қўяди. Тақволи бўлишингиз учун Аллоҳнинг қилган ҳукмлари мана шулардир.. (Анъом,153) (Имом Аҳмад ривояти).
Айниқса, ўтган аср охирида турли хил ном билан номланувчи тоифа ва оқимлар пайдо бўла бошлади. Масалан, “Нурчилар”, “Ҳизбут-таҳрир” “Ҳизбуллоҳ”, “Жиҳодчилар”, “Ваҳобий” шулар жумласидандир. Тўқсонинчи йилларнинг бошида Андижонда “Акромий” деган тоифа пайдо бўлди. У бошқа фирқалардан фарқи, бугунги кунда мусулмонларга намоз, рўза, закот, ҳаж ҳам фарз эмас, деган эътиқод ва даъвони илгари сурдилар. Уни изоҳлаб, “Муҳаммад алайҳиссалом то Мадинага ҳижрат қилгунларига қадар Маккада 13 йил кишиларни фақат Аллоҳга ва охиратга иймон келтиришга даъват қилдилар. Намоз, рўза, закот, ҳаж каби ибодатлар Мадина даврида, яъни Ислом ривожлангандан сўнг фарз бўлган”, – дейдилар. Шу нуқтаи назардан “..то ислом давлати қурилмагунича мазкур ибодатларни бажариш шарт эмас”, – дейдилар. Ҳолбуки, шариатнинг инсонга боғлиқ фарз амаллари замон ва макондан қатъий назар ҳеч қачон амалдан тўхташи мумкин эмас. Албатта бу очиқ залолатдир. Зеро, Пайғамбаримиз: “Динга янгилик киритишдан сақланинглар. Албатта, ҳар қандай бидъат – залолатдир”, – деганлар (Имом Абу Довуд ривояти).
Фирқабозлик динни қирадиган, жамият барқарорлигига раҳна соладиган, фаровон ҳаётни издан чиқарадиган тинч-осуда келажакка хавф соладиган оғир жиноят эканлиги учун Аллоҳ таоло Қуръони каримда:
وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ
“Ҳаммангиз Аллоҳнинг арқонини (Қуръонни) маҳкам тутинг ва фирқаларга бўлинманг”, – деб буюрган (Оли Имрон, 103)
Шундай экан, бу оят ҳар бир мусумоннинг шиорига айланиши лозим.
М.Атаджанов,
Қўқон шаҳар “Ғиштли” масжиди имом-хатиби
