➖➖➖ ОТИНОЙИ ➖➖➖
Сўзларингиз – дардга малҳам, ором!
Кўнгилларга сочарсиз сабр ва илҳом.
Дуоингиз билан юраклар юмшар,
Нигоҳингиз билан дардлар ҳам ўтар…
Сиз – онадек меҳр, ибратли садо!
Ҳар бир насиҳат – яшашга даво.
Йўқотганлар ўзини топар сизда,
Сўнгги умид ҳам ёнар сизда…
Юракдан чиққан ҳар бир сўзингиз
Йўлсизларга бўлар йўлчи юлдуз.
Қалбларда қолар эзгу изларингиз.
Отинойи – миллатнинг пок овози сиз!
Сизда сабр мужассам, виждон мужассам!
Сиз билан нур топар ҳар бир бу олам.
Отинойи, сизга – эҳтиром чексиз,
Ҳақ йўлида чунки ёниқ бир юлдузсиз!
Сўзингиз – дурдона, маъниси теран!
Ҳар бир насиҳатингиз – нурга тўлган.
Дардли юракларга шифо берурсиз,
“Сабр” деб, “умид” деб йўл кўрсатурсиз.
Юртимизга етди бир нури ҳидоят –
Лафзида ҳақиқат, қалбида ибодат.
“Отинойи” дерлар, бу зот аро сир бор,
Ҳар сўзида раҳмату меҳр бор!
Сўз айласа, дардлар топар дармон,
Бир дуоси билан ёришар жон.
Кўнгул уйи вайрон бўлса гар минг бор,
Обод этар яна бир бор меҳрибон.
Отинойи… сиз кимсиз ўзи?..
Нега юрак топар сизда ўзи?!?
Нега бир дуо, биргина нигоҳ
Синдирилган қалбга берар паноҳ?!?
Сиз айтган сўз – шифо кабидир,
Дарди борларга гўё табибдир.
Йўлдан озганга тутасиз қўл,
Зулмат ичида кўрсатасиз йўл.
Қанчалар кўнгил йиғлади сизда,
Қанчалар инсон ўнғайди сизда.
Сиз эшитган сирлар – оғир тоғ.
Лекин чеҳрангизда – доим нур-чироғ.
Йўлдан адашганга йўлчи бўларсиз,
Йиқилган дилларга қанот бўларсиз.
Бир дуо айтсангиз – кўнгиллар ёришар,
Бир нигоҳ ташласангиз – дардлар тарқашар.
Кўзларда ёш, лекин умид тирик…
Сизнинг борингиз – бахтга бир кўприк.
Сиз бор жойда нур сўнмас ҳеч қачон,
Чунки сиз – иймон, сабр ва виждон!
Сиз – меҳр манбаи, иймон зиёси!
Сиз – пок қалбларнинг энг пок садоси!
Қалблар тўлқинланар, эшитиб сизни,
Нурга буркайсиз сиз ҳар бир изни.
Ҳар кимки адашган – йўлига раҳнамосиз!
Ғам тортиб йиқилган дилларга – давосиз!
Сиз – сабр, сиз – иймон нафаси!
Сиз – она қалбнинг тирик садоси!
Сиз бор жойда умид сўнмайди,
Энг сўнгги чароғ ҳам ўчмайди!
