Аллоҳ таоло Қуръони каримда “Қоф”сурасининг 17-оятида марҳамат қилади: “Банда бирор сўз айтмас, магар уни ҳузурида ҳозиру-нозир фаришталар бордир”. Демак бизлар ҳар қандай гапларни гапиришдан эҳтиёт бўлишимиз лозим бўларканки, гапираётган гапларимизни ёзиб турувчи ҳозиру-нозир фаришталар бор бўлиб, эртага қиёмат кунида зараримизга ҳужжат бўлиб қолмасин.
Тилни офатлари бўлмиш ғийбат (бировларни ёмонлаш), одамлар ҳақида ёлғон-яшиқ сўзларни тарқатиб юриш, инсонларни ораларида бир-бирларига гап ташишлик (чақимчилик), беҳуда валақлаш каби иллатлар жамиятда парокандалик, безовталик, ишончсизлик хусумат туғдирибгина қолмай, балки ўша гапларни гапирган кишига бу дунёда ва охиратда ҳам кўп захматлар, кулфатлар етказади. Халқимизда бир нақл бор: “Тил югуриги бошга” деганларидек, инсон бўлар-бўлмас сўзлар билан бошига кўп ғавғолар келишига сабабчи бўлиб қолади.
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламдан тил ҳақида бир қанча ҳадислар ворид бўлган бўлиб, уларда “қиёмат куни тили туфайли дўзахга ҳукм қилинган кишиларни юзи билан эмас, балки тили билан улоқтирилишлиги” ёки “чақимчи инсонларга қабрда алоҳида қаттиқ азоблар борлиги”ни таъкидланади. Бундай ҳадисларни кўплаб келтиришимиз мумкин. Китобларимизда келадики, инсон на динга ва на дунёга фойдали бўлмаган гапларни кўп гапириши хатто қалбини ҳам қорайтириб қўяр экан. Шундай экан, тилмиздан чиқаётган ҳар бир калима нақадар эътиборлилигини кўрсатади.
Аллоҳ таоло барчаларимизни ўзини ҳидоятида барқарор айласин, дунё ҳаётимизда бир-бирларимизга яхши муносабатларда бўлиб тил офатларидан сақланишимизга Аллоҳни ўзи тавфиқу ҳидоят берсин!
Бозорали ХОМИДОВ,
Қува тумани “Қўшкечик” масжиди имом-хатиби
