Эгнимга енгилроқ кийим олиш ниятида бозор айланишга чиқдим. Дўконларнинг бирида гўё ўзларини замонавий чоғлаб ярим яланғоч кийиниб олган аёлларга ҳеч нарса ёқмасди. Ҳали у кийимни, ҳали бу кийимни ушлаб кўрар, нархини сўрардилар. Охири дўкончи йигитнинг тоқати тоқ бўлиб: «Ўзи нима олмоқчисизлар? Бошқалар билан ҳам савдо қилишим керак», деди.
«Вой, сиздек йигитдан савдо қилмасак, кимдан савдо қиламиз?!» деди она ва қизига бир қараб қўйди. Ҳозирча уларнинг дидига мос либос йўқлигини, янгиси келса, яна келишларини айтиб, дўкончи йигитнинг телефон рақамини олиб чиқиб кетишди…
Орадан бир йилча ўтиб, туман судида кўриладиган бир оиланинг масаласи бўйича отинойи сифатида мени ҳам чақиришди. Бориб ҳайратда қолдим. Не кўз билан кўрай-ки, қаршимда ўша она ва қиз
ҳамда дўкончи йигит турарди.
Судда аёллар ўзларини ниҳоятда жабрдийда қилиб кўрсатишди. Айтишларича, дўкондор йигит оилали бўлатуриб, бу қизни йўлдан урган ва у ҳозир ҳомиладор. Уйланмаса, йигитни қаматишармиш.
Уларга қараб нима дейишимни билмасдим. Ичимда «Эсизгина қиз, шундай беҳаё онанинг ортидан шу аҳволга тушиб қолганини билармикин?!» дея ўйладим…
Азизаларим! Ўз оёғимизга ўзимиз болта урмайлик. «Қилмиш-қидирмиш», дейдилар. Тарбия, аввало, оиладан бошланади. Ота-онанинг ўзи тарбияли бўлсагина, ўғил-қизларига яхши одоб бера олади. Бу борада, айниқса, отанинг ўрни бўлиши керак. Аёли ва қизларига жиддий эътибор бериши шарт. Фақат моддий таъминот билан иш битмайди. Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам отанинг моддий таъминотидан манавий таъминоти устун туришини таъкидлаб, бундай марҳамат қилганлар: «Ҳеч бир ота ўз фарзандига гўзал одобдан-да ортиқрок ҳадя бера олмайди» (Имом Термизий ривояти).
Бойлик, мол-дунё деб ўзларини ўтга, чўққа уриб, фарзандлар тарбиясига беэътибор бўлаётган ота-оналар бир ўйлаб кўришлари лозим. Наслимиз давомчиси бўлган ўғил-қизларимиз тарбияси мол-дунёдан устун. Сиз қийналиб топган ўша бойликларингизни билимига ва тарбиясига эътибор бермаган фарзандларингиз қандай сарфлайди, қадрига етадими?
Айниқса, қизларимизга сеп-сидирға тўплашдан олдин гулғунчаларимизни илмли, ҳунарли қилайлик. Келажакда ўзга хонадонга борганда ўша ерда бахтли яшаши учун гўзал одоб-ахлоқни, турмуш ўртоғи ва унинг яқинларини иззат-ҳурмат қилишни ўргатишимиз даркор. Турмушнинг оғир-енгилига, қийинчиликларига, бор-йўғига кўнадиган, сабр-бардошли қилиб тарбиялайлик. Қизларимизни қиммат телефонлар эмас, китоблар билан ошно этайлик. Зиёли уйда улғайган, яхши тарбия кўрган, ҳаёли қиздан ҳеч қачон ёмон келин чиқмайди.
Онажонлар, қизлар тарбиясига жиддий ёндашайлик. Қизларимизни ёруғ юз билан узатиш ҳаммамизга насиб қилсин!
Азиз қизларим, ҳар бирингиз бахтли яшашга ҳақлисиз, бахтингиз қўлингизда, ўзингизни асранг!
Хосият ХУДОЙБЕРДИЕВА,
Косонсой тумани «Равот» маҳалласи отинойиси
(Мўминалар журнали, 9 сон)
