Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм.
Аллоҳ таолога битмас-туганмас ҳамду санолар бўлсин.
Пайғамбаримизга мукаммал ва батамом салавоту дурудлар бўлсин.
Ҳаё зинокорлик ва бузуқлик йўлидаги энг катта тўсиқдир. Лекин қайси банда зино йўлига юрса, энг аввал ундан ҳаё жавҳари кетади ва беҳаёлик унинг табиатига айланади. Ҳадиси шарифда шундай ворид бўлган:
إِذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ
«Ҳаё қилмасанг, у ҳолда хоҳлаганингни қилавер» («Саҳиҳул Бухорий»).
Аллома Хаттобий раҳматуллоҳи алайҳ бундай дейдилар: «Бу ҳадисдан маълум бўладики, инсонни гуноҳдан тўхтатадиган нарса унинг ҳаёсидир. Қачон ҳаёнинг тақозоси талабига кўра инсон амал қилишни тарк этса, у ҳолда у ҳар қандай гуноҳга журъатли бўлиб қолади» («Фатҳул Борий», 10/641).
Инсон агар ҳаёни маҳкам тутса, унинг феълида яхшилик ғолиб туради. Бордию беҳаёликка мубтало бўлса, ёмонлик ғолиб келади. Айнан ҳаё инсонни шаҳват йўлига юришдан тўсади. Унутмаслик керакки, бузуқликнинг энг ёмон зарари беҳаёлик, уятсизлик шаклида зоҳир бўлади.
Гўзал ахлоқдан маҳрум қилади
Зинонинг яна бир зарари шуки, қайси инсон шу ёмон йўлда юришни одат қилган бўлса, у ахлоқ-одоб масаласида энг паст даражага тушиб кетади. Силаи раҳм қилиш ўрнига қариндошлик ришталарини узади. Дағал муомалага одатланади. Ўзгалар ила қўпол муомала унга оддий ҳолат бўлиб туюлади. Очиқ юзлилик ўрнига хўмраяди. Дилозорлик, фаҳш сўз айтиш, сўкиш-сўкиниш каби иллатлар айни зино ва бузуқликнинг натижасидир. Покиза ахлоқнинг асоси тўрт нарсадан иборат: ҳикмат, шижоат, иффат ва адолат («Иҳёу улумиддин»).
Зинокор ва бузуқилар иффатдан маҳрумдирлар. Бу йўлда юришга одатланган инсонда на ҳикмат бўлади, на шижоат. Улар иффатларини йўқотиб бўлган ва адолатдан буткул узоқ бўлади. Улар гўзал ахлоқ неъматидан маҳрум бўлади. Бу маҳрумликлар жуда катта зиёндир.
«Бадназарлик ва зинодан сақланиш» китоби асосида тайёрланди
***
Bismillahir Rohmanir Rohiym.
Alloh taologa bitmas-tuganmas hamdu sanolar bo‘lsin.
Payg‘ambarimizga mukammal va batamom salavotu durudlar bo‘lsin.
Hayo zinokorlik va buzuqlik yo‘lidagi eng katta to‘siqdir. Lekin qaysi banda zino yo‘liga yursa, eng avval undan hayo javhari ketadi va behayolik uning tabiatiga aylanadi. Hadisi sharifda shunday vorid bo‘lgan:
إِذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ
«Hayo qilmasang, u holda xohlaganingni qilaver» («Sahihul Buxoriy»).
Alloma Xattobiy rahmatullohi alayh bunday deydilar: «Bu hadisdan ma’lum bo‘ladiki, insonni gunohdan to‘xtatadigan narsa uning hayosidir. Qachon hayoning taqozosi talabiga ko‘ra inson amal qilishni tark etsa, u holda u har qanday gunohga jur’atli bo‘lib qoladi» («Fathul Boriy», 10/641).
Inson agar hayoni mahkam tutsa, uning fe’lida yaxshilik g‘olib turadi. Bordiyu behayolikka mubtalo bo‘lsa, yomonlik g‘olib keladi. Aynan hayo insonni shahvat yo‘liga yurishdan to‘sadi. Unutmaslik kerakki, buzuqlikning eng yomon zarari behayolik, uyatsizlik shaklida zohir bo‘ladi.
Go‘zal axloqdan mahrum qiladi
Zinoning yana bir zarari shuki, qaysi inson shu yomon yo‘lda yurishni odat qilgan bo‘lsa, u axloq-odob masalasida eng past darajaga tushib ketadi. Silai rahm qilish o‘rniga qarindoshlik rishtalarini uzadi. Dag‘al muomalaga odatlanadi. O‘zgalar ila qo‘pol muomala unga oddiy holat bo‘lib tuyuladi. Ochiq yuzlilik o‘rniga xo‘mrayadi. Dilozorlik, fahsh so‘z aytish, so‘kish-so‘kinish kabi illatlar ayni zino va buzuqlikning natijasidir. Pokiza axloqning asosi to‘rt narsadan iborat: hikmat, shijoat, iffat va adolat («Ihyou ulumiddin»).
Zinokor va buzuqilar iffatdan mahrumdirlar. Bu yo‘lda yurishga odatlangan insonda na hikmat bo‘ladi, na shijoat. Ular iffatlarini yo‘qotib bo‘lgan va adolatdan butkul uzoq bo‘ladi. Ular go‘zal axloq ne’matidan mahrum bo‘ladi. Bu mahrumliklar juda katta ziyondir.
«Badnazarlik va zinodan saqlanish» kitobi asosida tayyorlandi
