Маълумки, Хотамул Анбиё, Пайғамбарлар муҳри Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам Рабиул аввал ойида дунёга келганлар. Кўпчилигимиз ушбу ойни Мавлид ўқиш, Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳаётлари, сийратлари, кўринишлари, хислатлари ва фазилатларини ўрганиш билан қарши оламиз. Бу каби ишлар, албатта, мақтовга сазовордир.
Аллоҳ таоло Азҳоб сурасида марҳамат қилади: «Батаҳқиқ, сизлар учун – Аллоҳдан ва охират кунидан умидвор бўлганлар учун ва Аллоҳни кўп зикр қилганлар учун Расулуллоҳда гўзал ўрнак бор эди» (Азҳоб сураси, 21-оят).
Яъни, Аллоҳ таоло Набий алайҳиссаломни бизлар учун ибрат ва намуна қилиб белгилаб берди. У зотнинг сийратлари – ҳаётлари барчага ўрнак бўладиган бўлди.
Абу Абдуллоҳ Жадалий розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади: «Ҳазрати Оишадан: «Пайғамбар алайҳиссаломнинг оиладаги хулқлари қандай эди?» деб сўрадим. Оиша онамиз бундай дедилар: «Инсонларнинг энг гўзал хулқлиси эдилар: фаҳш сўзларни гапирувчи ва фаҳш ишларни қилувчи эмас эдилар, бозорларда бақириб юрувчи эмасдилар, ёмонликка ёмонлик билан жавоб қайтармасдилар, лекин гуноҳидан ўтиб, кечирар эдилар» (Имом Термизий, Аҳмад ривояти).
Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламни севишимиз, эъзозлашимиз ва ҳар биримиз аҳли оилаларимизга у зот ҳақида сўзлаб беришимиз даркор.
Набий алайҳиссаломни ҳар куни эслаб, у зотни хотиралаб туришимиз ҳамда Пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳақларида фарзандларимизга гапириб беришимиз мақсадга мувофиқдир.
Эҳтимол аксар одамлар Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ширинликни яхши кўрганларини билмасликлари мумкин. Оиша розияллоҳу анҳо айтадилар: “Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ҳолва (ширинлик) ва асални ёқтирардилар”.
Ширинликни ҳар қандай тури нафсга хуш келади. Илмий тадқиқотлар ширинлик киши мижозини яхшилашни тасдиқлаган. Бу ердаги мавзуимиз эса бошқа; ширинликни “Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам буни яхши кўрганлар” деган ният билан ёйилса, суннатга эргашган бўламиз. Шунингдек, ҳар турли зиёратларда одамларга, болаларга ширинлик ҳадя этиш ҳам айни суннатни юзага чиқаради. Исломнинг энг гўзал жиҳати фитратга (инсон табиатига) мос ишларни ибодат даражасига олиб чиққанидир.
Бу гапимизни тасдиғи шуки, ўзимиз ёқтирган асал ёки ширинликни ейиш билан ҳам савоб олишимиз мумкин. Фақат бунда битта шарти бор – Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга эргашишни ният қилиш лозим.
Набий алайҳиссаломнинг суннатларига амал қилиб, уларни кундалик ҳаётимизга татбиқ этарканмиз, у зотнинг кўрсатмаларига мувофиқ никоҳ қуриб, фарзандларимизга чиройли тарбия берсак, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам насиҳат қилганларидек ризқ излаб уни сарф қилиб, қайғуда ҳам, шодликда ҳам ўқиган дуоларини ўқиб ҳаёт кечирсак, албатта катта ажрга эга бўламиз.
Раҳматилло Мадаминов,
Қўштепа тумани “Эшонгузар” масжиди имом-ноиби
