Эрталаб онамнинг хонасига кирдим. Бироз суҳбатлашдик. Чиқиб кетаётиб, дазмолга кўзим тушди. Онамдан сўрадим:
— Нега дазмол бу ерда турибди?
Онам жавоб берди: — Келиним юмушлари билан банд экан, шунга кийимларимни ўзим дазмолласам дегандим.
Аёлимни чақириб дедим:
— Онамнинг кўйлакларини ўзингиз дазмол қилиб берсангиз бўлмайдими?!
Аёлим:
— Хўп бўлади, ҳозир қиламан, — деди.
Онам жилмайиб, ҳазиломуз оҳангда:
— Ўзинг қилиб берақол, болам, — деди.
Дазмол қилиш менга ёқмаса ҳам, саксон ёшга кириб қолган онажонимнинг кўнгли учун:
— Фақат биттасини! Қолганини келинингиз қилади, — дедим кулиб.
Дазмолни уладим. Онамнинг кўйлагини ёйиб, бурмаларини ростлаб, дазмоллашни бошладим. Шунда ёқимли ҳид димоғимга урилди.
— Она, қандай атир сепган экансиз? — деб сўрадим.
Кўйлакни дазмоллар эканман, бу ҳид менга таниш туюлди. Гўё уни илгари ҳам туйган каби эдим. Эслашга ҳаракат қилдим. Миямда болалик хотираларим жонланди: ўшанда чамаси 4–5 ёшлар оралиғида эдим. Онажоним мени эркалаб, қучоқлаб, қаерга борса, кўтариб юрарди. Шу ёқимли ҳид ва болалигимнинг ширин хотиралари оғушида тўрт кўйлакни ҳам дазмоллаб қўйганимни билмай қолибман.
Сўнг онамга юзландим:
— Онажон, сиздан бир илтимосим бор.
— Қанақа илтимос? — Яна кўйлагингизни дазмоллаш керак бўлса, албатта, менга айтинг! — дедим кўзларимда ёш билан.
Онам менга қараб ҳайрон жилмайиб:
— Хўп, болам! — деди ва мени узоқ дуо қилди. Оналаримиз тириклигида қадрига етайлик.
Улар дунёдан ўтгач, қабрини қимматли тошлар билан безатиб, дунёга дод-фарёд солишимиздан наф йўқ!
Элёр МАХМАДАЛИЕВ
Мўминалар журнали 7 сон
***
Ertalab onamning xonasiga kirdim. Biroz suhbatlashdik. Chiqib ketayotib, dazmolga ko‘zim tushdi. Onamdan so‘radim:
— Nega dazmol bu yerda turibdi?
Onam javob berdi:
— Kelinim yumushlari bilan band ekan, shunga kiyimlarimni o‘zim dazmollasam degandim.
Ayolimni chaqirib dedim:
— Onamning ko‘ylaklarini o‘zingiz dazmol qilib bersangiz bo‘lmaydimi?!
Ayolim:
— Xo‘p bo‘ladi, hozir qilaman, — dedi.
Onam jilmayib, hazilomuz ohangda:
— O‘zing qilib beraqol, bolam, — dedi.
Dazmol qilish menga yoqmasa ham, sakson yoshga kirib qolgan onajonimning ko‘ngli uchun:
— Faqat bittasini! Qolganini keliningiz qiladi, — dedim kulib.
Dazmolni uladim. Onamning ko‘ylagini yoyib, burmalarini rostlab, dazmollashni boshladim. Shunda yoqimli hid dimog‘imga urildi.
— Ona, qanday atir sepgan ekansiz? — deb so‘radim.
Ko‘ylakni dazmollar ekanman, bu hid menga tanish tuyuldi. Go‘yo uni ilgari ham tuygan kabi edim. Eslashga harakat qildim. Miyamda bolalik xotiralarim jonlandi: o‘shanda chamasi 4–5 yoshlar oralig‘ida edim. Onajonim meni erkalab, quchoqlab, qaerga borsa, ko‘tarib yurar edi. Shu yoqimli hid va bolaligimning shirin xotiralari og‘ushida to‘rt ko‘ylakni ham dazmollab qo‘yganimni bilmay qolibman.
So‘ng onamga yuzlandim:
— Onajon, sizdan bir iltimosim bor.
— Qanaka iltimos?
— Yana ko‘ylagingizni dazmollash kerak bo‘lsa, albatta, menga ayting! — dedim ko‘zlarimda yosh bilan.
Onam menga qarab hayron jilmayib:
— Xo‘p, bolam! — dedi va meni uzoq duo qildi.
Onalarimiz tirikligida qadriga yetaylik. Ular dunyodan o‘tgach, qabrini qimmatli toshlar bilan bezatib, dunyoga dod-faryod solishimizdan naf yo‘q!
Elyor MAXMADALIYEV
Mo‘minalar jurnali 7 son
