Ҳозирги кунда кўпчиликнинг “дуо қиляпмиз, лекин қабул бўлмаяпти” деган гапларини тез-тез эшитиб турибмиз. Шу ҳолатнинг ўзи ҳам дуонинг қабул бўлмаслигига сабаб бўлади. Банда «Мен дуо қиляпман, лекин қабул бўлмаяпти» демаса, дуоси қабул бўлади. Акс ҳолда дуоси қабул бўлмайди.
Энг муҳими – инсоннинг қалби Аллоҳга боғлиқ бўлиши, қилган дуоим, албатта, ижобат бўлади деган эътиқод билан илтижо қилиши, сўраётган нарсасини фақат Аллоҳдан сўраб, бошқа бирор банда ёки нарсани бунга яқинлаштирмаслиги керак бўлади. Ана шунда дуолар қабул бўлади.
Абдураҳмон Саъдий раҳимаҳуллоҳнинг қизларидан бири шундай ҳикоя қилади: “Отам раҳматли масжиднинг томига чиқиб, тарновлардан бирини созлаб, тўсилган нарсалардан тозалаётган эдилар. Йўлдан ўтиб кетаётган бир одам ажабланиб: “Эй шайх, нега бундай қиляпсиз?” деб сўради. Шунда улуғ муфассир: “Эртага истисқо (ёмғир сўраш) намозини ўқиймиз!” дея жавоб бердилар”. Яъни биз эртага жамоат билан ёмғир сўраб дуо қиламиз, ёмғир ёғади. Шунинг учун тарновлардан сув равон тушиши учун созлаб қўйяпман деган маънода айтдилар.
Аллоҳ таоло ҳақида яхши гумонда бўлиб, ўқийдиган намозининг натижаси гўзал бўлишига, ёмғир сўраб қиладиган дуосининг ижобат бўлишига чин қалбдан ишонган банда ана шундай бўлади. Албатта, Аллоҳ таоло дуоларни ижобат ва ҳожатларни раво қилади.
Пайғамбаримиз соллалоҳу алайҳи васаллам: «Қалблар идишга ўхшайди. Баъзилари баъзисидан кўпроқ жойлаштиради. Агар Аллоҳдан бирор нарса сўрайдиган бўлсангиз, ижобат бўлишига қаттиқ ишониб сўранг. Ғофил қалб билан дуо қилган банданинг дуосини Аллоҳ қабул қилмайди», дедилар.
Фузайл ибн Иёз роҳимаҳуллоҳ шундай ҳикоя қилади: “Дуо қилувчи дуосини ижобат бўлгунча сабр қилиши керак. Мен эса сабрни бир гўдакдан ўргандим. Кунларнинг бирида масжидга кетаётгандим, ҳовлида боласини ураётган бир аёлни кўрдим. Бола чинқириб йиғларди. Бир вақт эшик очилиб у қочиб чиқди ва ортидан эшик тамбаланди.
Масжиддан қайтаётиб қарадим. Бола бироз йиғлагандан кейин уй остонасига бошини қўйиб ухлаб қолди. Онасининг раҳми келиб, кўнгли эриб кетди ва эшикни очди”.
Буни кўрган Фузайл йиғладилар. Кўз ёшларидан соқоллари ҳўл бўлиб кетди. Ва: «Субҳаналлоҳ! Банда Аллоҳ таолонинг эшиги олдида сабр қилса, албатта Аллоҳ унга эшикни очаркан!» дедилар.
Абу Дардо розияллоҳу анҳу айтадилар: «Дуога қаттиқ киришинглар. Чунки ким эшикни кўп қоқса, унга эшик очилаёзади».
Дуо – ибодатнинг мағзи, илиги ва жуда катта улуғ бир фазилатдир. Аллоҳ таоло бизларни ихлос ва ишонч билан дуо қилувчи бандалардан қилсин!
Аллоҳим! Бизга бу дунёда ҳам яхшиликни, охиратда ҳам яхшиликни бергин ва бизларни дўзах олови азобидан сақлагин!
Раҳматилло МАДАМИНОВ,
Қўштепа тумани “Эшонгузар” масжиди имом-ноиби
