Бисмиллаҳир Роҳманир Роҳийм
Устозимиз шайх Жамолиддин Ҳошим ҳафизаҳуллоҳ бир суҳбатларида устозлари шайх Абдуссобур Азҳарий (1941-2015) раҳимаҳуллоҳни эслаб бундай дедилар: “Устозим шайх Абдуссобур раҳимаҳуллоҳ ўзида Азҳарнинг барча илмларини жамлаган эди. У тафсир, фиқҳ, араб тили, фалсафа, мантиқ илмларининг билимдони, етук нотиқ, Аллоҳ таолонинг фозил бандаларидан, авлиёларидан эди.
Унинг икки кўзи ожиз бўлсада, қалби очиқ эди. Унинг жуда кўп ажойиб хислатлари бор эди. Энг эътиборлиси, у доим бутун вужуди билан Аллоҳ таолога боғланар эди. Ҳар бир ҳаракати, вақти зикр, дуо ёки тасбеҳсиз ўтмас эди.
Оддий ҳолатларда ҳам дуо қиларди. Масалан, уйи деразасини ёпмоқчи бўлса, “Ё Роббим, деразамни уйимга бировнинг назари тушмасин деб ёпмоқдаман, Сен назарингни, раҳматингни узиб қўймагин!” дер, телефон жирингласа, “Ё Роббим, менга яхши сўзни эшиттиргин” деб сўнг қўнғироққа жавоб қиларди.
Олдига биров кирса, очиқ юз билан, гўё устозини кутиб олгандек, «Ё неъмат берувчи Зотнинг марҳамати, хуш келибсан!» дер эди.
Вафот этганда уни сўнги манзилга кузатиш ҳолати ҳамон ёдимда: ҳаётлик чоғида кишилар билан қандай очиқ юз билан кўришса, вафотидан кейин ҳам шундай табассум қилиб ётар, юзи нурли, қўллари гўё суяксиз юмшоқ, териси мулойим эди”…
Ушбу сўзларни тинглаб, ҳозирда энг катта камчилигимиз Аллоҳ таолони доимий зикридан ва дуодан узилиб қолганимизни ҳис этдим. Одатда ибодатдан кейин ёки овқатланиш сўнгидан ва бирор ҳожатимиз бўлсагина дуо қиламиз. Бошқа ҳаракатларимизни гўё ўзимиз уддалайдигандек, бепарволик билан бажарамиз.
Ваҳоланки, Аллоҳнинг ёрдамисиз ҳеч бир ишга қодир эмасмиз. Зикр ва дуосиз ғафлатда ўтган вақтимиз ҳам зараримизга ҳужжат бўлиши мумкин, Ўзи асрасин!
Аллоҳ таоло бизга ҳам Ўзига шундай муҳаббат, қалбан яқинликни, доимий зикри, ижобат бўлувчи дуолар билан боғланишни насиб этсин!
Муҳаммад Зариф Муҳаммад Олим
***
Bismillahir Rohmanir Rohiym
Ustozimiz shayx Jamoliddin Hoshim hafizahulloh bir suhbatlarida ustozlari shayx Abdussobur Azhariy (1941-2015) rahimahullohni eslab bunday dedilar: “Ustozim shayx Abdussobur rahimahulloh o‘zida Azharning barcha ilmlarini jamlagan edi. U tafsir, fiqh, arab tili, falsafa, mantiq ilmlarining bilimdoni, yetuk notiq, Alloh taoloning fozil bandalaridan, avliyolaridan edi.
Uning ikki ko‘zi ojiz bo‘lsada, qalbi ochiq edi. Uning juda ko‘p ajoyib xislatlari bor edi. Eng e’tiborlisi, u doim butun vujudi bilan Alloh taologa bog‘lanar edi. Har bir harakati, vaqti zikr, duo yoki tasbehsiz o‘tmas edi.
Oddiy holatlarda ham duo qilardi. Masalan, uyi derazasini yopmoqchi bo‘lsa, “Yo Robbim, derazamni uyimga birovning nazari tushmasin deb yopmoqdaman, Sen nazaringni, rahmatingni uzib qo‘ymagin!” der, telefon jiringlasa, “Yo Robbim, menga yaxshi so‘zni eshittirgin” deb so‘ng qo‘ng‘iroqqa javob qilardi.
Oldiga birov kirsa, ochiq yuz bilan, go‘yo ustozini kutib olgandek, «Yo ne’mat beruvchi Zotning marhamati, xush kelibsan!» der edi.
Vafot etganda uni so‘ngi manzilga kuzatish holati hamon yodimda: hayotlik chog‘ida kishilar bilan qanday ochiq yuz bilan ko‘rishsa, vafotidan keyin ham shunday tabassum qilib yotar, yuzi nurli, qo‘llari go‘yo suyaksiz yumshoq, terisi muloyim edi”…
Ushbu so‘zlarni tinglab, hozirda eng katta kamchiligimiz Alloh taoloni doimiy zikridan va duodan uzilib qolganimizni his etdim. Odatda ibodatdan keyin yoki ovqatlanish so‘ngidan va biror hojatimiz bo‘lsagina duo qilamiz. Boshqa harakatlarimizni go‘yo o‘zimiz uddalaydigandek, beparvolik bilan bajaramiz.
Vaholanki, Allohning yordamisiz hech bir ishga qodir emasmiz. Zikr va duosiz g‘aflatda o‘tgan vaqtimiz ham zararimizga hujjat bo‘lishi mumkin, O‘zi asrasin!
Alloh taolo bizga ham O‘ziga shunday muhabbat, qalban yaqinlikni, doimiy zikri, ijobat bo‘luvchi duolar bilan bog‘lanishni nasib etsin!
Muhammad Zarif Muhammad Olim
