Абдуллоҳ розияллоҳу анҳу айтади: «Набий соллаллоҳу алайҳи васалламнинг ҳузурларига кирсам, у зот алайҳиссалом беморликдан қийналаётган эканлар.
«Ё Аллоҳнинг Расули, сиз беморликдан қаттиқ қийналмоқдасиз-ку?!» дедим.
«Албатта, мен беморликдан сизлардан икки кишининг қийналганича қийналаман», дедилар.
«Сизга икки ҳисса ажр бўлиши учун шундайми?» дедим.
У зот алайҳиссалом: «Ҳа шундай. Қай бир мусулмонга бирор мусибат етса, Аллоҳ унинг сабабидан ўша банданинг ёмонликларини худди дарахт ўз баргларини тўкканидек тўкади», дедилар».
***
Abdulloh roziyallohu anhu aytadi: «Nabiy sollallohu alayhi vasallamning huzurlariga kirsam, u zot alayhissalom bemorlikdan qiynalayotgan ekanlar.
«Yo Allohning Rasuli, siz bemorlikdan qattiq qiynalmoqdasiz-ku?!» dedim.
«Albatta, men bemorlikdan sizlardan ikki kishining qiynalganicha qiynalaman», dedilar.
«Sizga ikki hissa ajr bo‘lishi uchun shundaymi?» dedim.
U zot alayhissalom: «Ha shunday. Qay bir musulmonga biror musibat yetsa, Alloh uning sababidan o‘sha bandaning yomonliklarini xuddi daraxt o‘z barglarini to‘kkanidek to‘kadi», dedilar».
