Янги қурилган маҳаллага иккита қўшни кўчиб келишибди. Улардан бирининг уйида ҳар куни уруш-жанжал бўларкан. Иккинчи қўшни эса иттифоқда сокин яшар эди. Бундан жанжалкаш оилани уларга ҳасади ошарди.
Ахири урушқоқ аёл эрига деди:
– Боринг кузатингчи, нега улар ҳеч уришмайдилар. Ёки уришсалар ҳам ташқарига эшиттиришмайдими?
Урушқоқ аёлни эри беркиниб, аста тинч оилани кузата бошлади. Аёл йўлакча полини юваётган эди, шу пайт телефон қўнғироғига чалғиб ошхонага кириб кетди. Бу фурсатда хожаси бир нарсасини унутиб ишдан бирров уйига шошиб келди-ю йўлакчадаги поллатта солинган челакка қоқиниб, сувни ағдариб юборди. Ҳаммаёқ шалаббо бўлди.
Бу ҳолатни пойлаб турган қўшни ўзига деди: «Ана тамом ҳаммаси, ҳозир жанжал бўлади!»
Дилхиралик – жанжал бўлишини диққат билан кутиб, кузата бошлади. Шу вақт ичкаридан тинч оила бекаси югуриб чиқдида
– Узр бегим, мен айбдорман. Челакни бепарволик қилиб оёқ остида қолдирибман, деди.
Хожаси эса аёлига мулойимлик билан:
– Ҳечқиси йўқ бекам, мен ўзим айбдорман. Оёқ остига қарашим керак эди, деди.
Бу ҳолатни кўрган жанжалкаш эр уйига маҳзун ҳолда қайтиб келди ва жанжалкаш хотинига:
– Тушунарли, мен ҳаммасини тушундим, уларнинг уйида ҳамма айбдорлар яшар экан, бизни уйимизда эса айбсизлар, деди.
Хулоса қилиш ўзингизга ҳавола!!!
