Аллоҳ таоло пок зотдир. У покликни ва покдамонликни севади. Зеро, муқаддас Ислом динида буюрилган барча амаллар покликка асосланган. Шунинг учун ҳам пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссалом ҳам: «Поклик иймоннинг ярмидир», деганлар.
Мусулмон киши бошқаларга зийнатли ҳолда кўриниши, ҳушбўй атирлар сепиши, сочлари парваришланган, тирноқлари олинган, киндик ости ва қўлтиқ ости туклари олинган ҳолда бўлиши хадиси шарифларда таъкидланади. Пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссалом сафарда бўлсалар ҳам, ёки ўз манзилларида бўлсалар ҳам доимо ўзлари билан бирга тароқ, кўзгу, мисвок каби тозаланиш воситаларини олиб юрганликлари ворид бўлган.
Оиша розияллоҳу анҳо онамиз айтадилар: Бир куни Пайғамбаримиз алайҳиссаломни дўстлари чақириб колди. Шунда У зот уларни олдиларига чиқишдан олдин мешда турган сувга қараб сочларини тўғирлаб олдилар. Мен бундан таажжубландим ва хайрон бўлиб:
— Эй, Аллоҳнинг расули, бу сизми? — дедим. У зот:
— Ҳа, — дедилар. Киши биродарларининг олдига чиқаётганида уларга маъқул кўринадигон ҳолатда бўлиши керак деган мазмунда жавоб қайтардилар.
Бир ҳадиси шарифда Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Либосларингиз чиройли ҳолда бўлсин ва от уловларингизни яроқли тутинглар, одамларга юздаги ҳолдек кўрининглар», дея марҳамат қилганлар.
Демак либосларимизни озода, ярашиқли, мўмин ва мўминага хос, ҳаддан ошмаган ҳолда бўлишлиги, шунингдек, ҳозирги кунимизда от-уловларнинг ўрнига фойдаланаётган машиналаримизни ҳам покиза ҳолда олиб юришимиз ҳам покликка кирар экан.
Мусулмон киши ўзи яшаб турган гўшасини ҳам озода сақлаши лозим. Дарҳақиқат, озодалик ва покликка риоя қилиш мусулмончилик белгисидир.
«Поклик иймондандир» деб баён қилинган ҳадиснинг мазмуни шу қадар кенг маънони ўз ичига олганки, бу мўмин кишининг нафақат ибодати, балки юриш туриши, кийиниши, еб-ичишидаги меъёрга ҳам дастурул-амал бўлиши даркор.
Ушбу қоидаларга амал қилиб, ўзимизни ва атроф муҳитимизни моддий ва маънавий поклай олсак, ҳаётимиз баракали, икки дунёмиз саодатли бўлади.
Акбархон Юсупов,
Марғилон шаҳар «Гумбаз» масжиди имом-хатиби
