Ҳар бир мусулмон киши ўз ибодатларида юзланадиган қибласи ҳисобланган Каъбани кўришга доимо муштоқдир. Мўминлар қалбидаги бу иштиёқ Иброҳим алайҳиссалом дуосининг ижобатидир. Чунки Иброҳим алайҳиссалом хотини Ҳожар ва ўғли Исмоил алайҳиссаломни Аллоҳ таолонинг амри билан Маккаи мукаррамага олиб бориб қўйиб қайтаётганларида Аллоҳ таолога илтижо қилиб, шундай дуо қилдилар: “Эй, Раббимиз! Мен зурриётимдан (бир қисмини – ўғлим Исмоил ва унинг онаси Ҳожарни) Сенинг ҳурматли Байтинг ҳузуридаги экин ўсмайдиган бир водийга жойлаштирдим. Эй, Раббимиз! (Улар) намозни мукаммал адо этсинлар деб (шундай қилдим). Бас, Сен Ўзинг одамларнинг дилларини уларга мойил қилиб қўйгин ва уларни (барча) мевалардан озиқлантиргин, шояд (шунда) шукр қилсалар” (Иброҳим, 37 оят).
Одамларнинг Каъбага талпинишлари ушбу оятдаги “Одамларнинг қалбини уларга мойил қилиб қўйгин” деган дуонинг Аллоҳ таоло ҳузурида қабул бўлганининг яққол намунасидир.
Пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссалом Маккадан Мадинага ҳижрат қилганларидан сўнг ҳижрий сананинг 9 йилида “Йўлга қодир бўлган одамлар зиммасида Аллоҳ учун байтни ҳаж қилиш фарзи бордур”, деган оят билан ҳаж ибодати фарз қилинган.
Абу Ҳурайра (р.а.)дан ривоят қилинади: “Набий алайҳиссалом: “Ким Аллоҳ учун ҳаж қилса, фаҳш сўз айтмаса ва фисқу фасод қилмаса, ҳудди онаси туққан кунидек қайтади”, дедилар”. Яна бошқа бир ҳадисда: “Умрадан кейинги умра иккисининг орасидаги нарсаларга каффоротдир. Ҳажжи мабрурнинг мукофоти фақат жаннатдир”, дедилар. Ўша саодатли замонлардан бери, ҳар йили дунё мусулмонлари Пайғамбар алайҳиссалом кўрсатиб берганларидек ҳаж ва умра ибодатларини бажаришга ошиқадилар. Ҳажга боришда ҳар бир юртнинг ўзига хос қонун-қоидалари ва тартиблари мавжуд. Муборак Ҳаж сафарига ҳар бир моддий ва маънавий томондан қодир бўлиб, минглаб мусулмонлар номидан вакил бўлиб бораётган ҳожилар бу имкониятнинг қадрига етиб, чиройли ва мукаммал ҳаж қилишлари, фиқҳий масалаларни, ҳамда ҳажнинг одоб-арконини яхши билишлари лозим.
Ҳаж сафарини ихтиёр этганлар, ҳажнинг арконларини яхши билиш билан бирга, намунали ахлоқ-одоб, меҳр-муҳаббатга эга бўлишлари лозим. Каъбатуллоҳга бутун дунёдан мусулмонлар йиғилади. Бизнинг диёримиздан борган ҳожилар, билими ва савиясидан қатъий назар, Ҳанафий мазҳабининг афзаллигини яхши англамоқлари, бошқа мазҳабларнинг таъсирларига берилмасликлари лозим. Шуни ҳам унутмаслик керакки, ҳаждан қайтган ҳожи, ибодати ва ахлоқига диққат қилиши, кибру ҳавога берилмаслиги, ҳар бир ишни шариат доирасида бажариб бошқаларга ўрнак бўлишлари энг зарур ишлардандир. Қилаётган ҳаж ибодатини Аллоҳнинг розилиги ва охиратининг ободлиги учун бажарсин. Дунё ва унинг зийнатларини, риёкорлик, ном чиқариш, фахрланиш каби нарсаларни ҳаёлига келтирмасин. Ўзларини камтар ва хор тутсинлар, зебу зийнатга эътибор бермасинлар. Пайғамбаримиз Муҳаммад алайҳиссалом шундай қилганлар ва муборак ҳадисларидан бирида: “Аллоҳ таоло ҳожиларни кўрсатиб фаришталарига мақтанади: “Бандаларимга қаранглар! Турли жойлардан хору зор бўлиб ҳузуримга келдилар. Сизлар гувоҳ бўлинглар, мен уларнинг гуноҳларини кечдим”, дейди”, деб марҳамат қилганлар. Пайғамбаримиз алайҳиссалом ҳажда дуонинг ижобат бўлиши ҳақида мужда берганлар. Жумладан, Абу Ҳурайра (р.а.)дан нақл қилинган қуйидаги ҳадиси шарифда айтилади: “Ҳожилар ва умра қилувчилар Аллоҳнинг элчиларидир. Улар Аллоҳга дуо қилсалар, Аллоҳ уларнинг дуоларини дарҳол ижобат қилади. Агар гуноҳларининг авф бўлишини тиласалар, дарҳол кечиради”.
Аллоҳ таоло барча юртимиз ҳожиларини ватанимиз тинчлиги ва ривожи учун, азиз халқимиз фаровонлиги учун чин дилдан қилаётган дуоларини ижобат қилсин!
Олимжон Oбиджонов,
Қувасой шаҳар “Ислом” масжиди имом-ноиби
