Исломда Ватанга муҳаббат бу – туғилиб ўсган юртини эъзозлаш, унинг равнақи учун бор имкониятини сарф қилишдир! Мусулмон киши Ватанини севади! Унинг иқболи учун ҳаракат қилади, уни ҳимоя қилади, хурсанд бўлса – хурсанд, хафалик етса – қайғуради.
Шунинг учун ҳам киши ўз юртидан узоқлашганда, уни қумсайди ва соғинади. Ислом тарихидан маълумки, Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи васаллам ўз ватанлари Маккаи мукаррамани яхши кўрар эдилар. У Зот ёлғиз Аллоҳга имон келтиришга даъват қила бошлаганларидан сўнг Макка мушрикларининг зулмлари ҳаддан ошиб, Расулуллоҳнинг жонларига қасд қилиш даражасига борганларидан сўнгина Аллоҳнинг буйруғига биноан, Маккадан чиқиб кетишга мажбур бўлдилар. Чиқиш вақти келганида, кўзларига ёш олдилар, кўнгиллари бўшаб, Маккага қараб шундай дедилар:
﴿مَا أَطْيَبَكِ مِنْ بَلَدٍ، وَأَحَبَّكِ إِلَيَّ! وَلَوْلاَ أَنَّ قَوْمِي أَخْرَجُونِيْ مِنْكِ مَا سَكَنْتُ غَيْرَكِ﴾
(رواه الإمامُ الترمذي عَنْ عَبْدِ اللهِ بن عباسٍ رضي الله عنهما).
яъни: “(Эй Макка), сендан кўра менга севимлироқ ва суюклироқ шаҳар йўқ! Агар қавмим мени сендан чиқармаганида, асло сендан бошқа жойни макон тутмасдим” (Имом Термизий ривоятлари).
Пайғамбаримиз саллаллоҳу алайҳи васаллам Маккадан узоқлашганлари сари унга бўлган иштиёқлари зиёдалашиб борарди. Шунда Аллоҳ таоло Расулуллоҳнинг кўнгилларини кўтариб, Маккага қайтиб келишларини башоратини бериб, Қуръони каримдаги қуйидаги ояти каримани нозил қилди:
إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآَنَ لَرَادُّكَ إِلَى مَعَادٍ …
яъни: “(Эй, Муҳаммад!) Албатта, Сизга (ушбу) Қуръонни фарз қилган зот, шак-шубҳасиз, Сизни қайтиш жойига (Маккага) қайтарувчидир…” (Қасос сураси 85-оят).
Шундан кейин Пайғамбаримиз саллаллоҳу алайҳи васаллам хотиржам сафарларини давом эттирдилар.
Инсоннинг ўз Ватани олдида бир неча вазифалари бўлиб, уларнинг энг муҳимлари учтадир:
Биринчи уни хаққига дуо қилиш.
Чунки Росул алайхиссалом ўз ватанлари бўлмиш Маккани хам, Мадийнани хам хаққига дуойи хайр қилганлар.
Иккинчи инсон ўзи яшаб турган ватан ободлиги учун моддий ва маънавий ҳисса қўшиш.
Учинчи ватанда фасод ва бузғунчилик ишлари билан машғул бўлмаслик.
Бошқа юртга борган инсон хам шу учинчи ишга қул урмаслик керак.
Инсон бошқа юртда турар экан у жойдаги ахли китобларди муқаддасотларига тил теккизиб, улар учун муқаддас бўлган шиорларди тахқирлаб сўкмаслик лозим. Акс холда улар хам мусулмонларни муқаддас шиорларини сўкиб қўйиши мумкин.
Учинчидан у жойдаги фитналарга, қон тўкишга сабаб бўладиган хар хил даватларга қўшилиб қолмаслик керак.Улар билан тортишиб,уларни гапига қулоқ солиб пойлаб жосусона харакатлар қилмаслик лозим.
Бугун дунёни турли минтақаларида нотинчлик хукм сураётган бир вақтда ватандошларимиз юқоридаги тавсияларни эсдан чиқармасликлари лозимдир.
Саид Жалолхон тўра номли масжид имом-хатиби
Устоз Юнусхон домла Юсуфхон ўғли
